Dlaczego oni jadą tak szybko? Czyli czego możemy nauczyć się od dzieci o nieustającym rozwoju

Oglądamy rodzinnie wyścig kolarski. Mój trzynastoletni syn pyta: „Dlaczego oni jadą tak szybko?”  Młodszy na to wybucha śmiechem, my  z mężem spoglądamy na siebie i też się uśmiechamy, a ja nawet pozwalam sobie na dowcipy:

A czemu w piłce nożnej strzela się do bramki, a w koszykówce celuje się do kosza?

W myślach, czule myślę o moim pierworodnym, jak o takim gapciu. Matka mądrala, wszystkie rozumy pozjadała. Myśli, że jak czyta dużo książek i ma ponad cztery dychy na karku, to już wszystko wie.

GÓWNO WIEM! Ale do tego dochodzę dopiero na drugi dzień o świcie i to nie sama, ale pod wpływem olśniewającej lektury, czym natychmiast muszę się podzielić z moim mężem, który jest oczywiście przeszczęśliwy, że budzę go w niedzielny poranek z  głębokimi(w końcu!) przemyśleniami.

W ostatnich dniach sięgnęłam po „15 niezawodnych praw rozwoju” Johna C. Maxwella, a tego ranka dotarłam do rozdziału: Prawo ciekawości.

NIC NIE DZIEJE SIĘ BEZ PRZYCZYNY. Coś w końcu musiało otworzyć umysł babce w średnim wieku, żeby nie ograniczała siebie i co najważniejsze swoich dzieciaków. Żeby przestała się wycofywać, kiedy ktoś mówi – „Ale my tak nie robimy.”, „U nas zawsze było tak a tak”. Żeby przestała tkwić w schematach i wyszła ze swojego bezpiecznego pudełka – „mentalnej klatki własnej roboty” – jak to określa Maxwell.

MAM CUDOWNEGO SYNA! To on jest mądry, bo irytująco często zadaje pytanie „dlaczego”, bo nic nie jest dla niego oczywiste i ciągle bada świat. To nas właśnie rozwija.

Wszelki niemal postęp w dziedzinie sztuki, kulinariów, medycyny, rolnictwa, inżynierii, marketingu, polityki, edukacji i projektowania dokonuje się wówczas, gdy ktoś kwestionuje lub przekracza istniejące reguły i próbuje innego podejścia – pisze Roger von Oech w książce „Kreatywność: możesz być bardziej twórczy”.

Tak więc uczmy się od naszych dzieci ciekawości świata, rozkładania najprostszych rzeczy na czynniki pierwsze. Nie bójmy się zadawać pytań, nawet jeśli wydają nam się głupie, próbować rzeczy, których się boimy czy wstydzimy, bo w tej samej książce czytamy:

Gdybyśmy nigdy nie próbowali czegoś, co mogłoby nas ośmieszyć, to wciąż mieszkalibyśmy w jaskiniach.

Nie zapominajmy być też w życiu dzieciakami, które często pytają i nie zastanawiają się co inni o tym pomyślą.
My jako rodzice powinniśmy być też naturalnymi liderami dla naszych pociech, a jak twierdzi Peter Drucker – specjalista w dziedzinie zarządzania – rozwijający przywódcy koncentrują się na zadawaniu pytań, a nie udzielaniu odpowiedzi.

 

 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *